شیلنا- پايگاه اطلاع‌رساني شيلات ايران:

براساس نتايج يک مطالعه ی گسترده ی علمی ، در صورت ادامه روندهای فعلی ماهیگیری ، تا اواسط قرن جاری ديگر چيزی در درياها برای صيد کردن باقی نخواهد ماند. ذخاير نزديک به يک سوم محل های ماهيگيری در درياها متلاشی شده و نرخ افت ذخاير درحال شتاب گرفتن است.
يک گروه بين المللی از پژوهشگران طی مقاله ای که در نشريه "ساينس" چاپ شده است می گويند که افت ذخاير ماهی ها ارتباط تنگاتنگی با کاهش وسيع تر تنوع زيستی در درياها دارد.
اما استفاده وسيعتر از مناطق حفاظت شده دريايی می تواند باعث حفظ ذخاير موجود شود.
بوريس وِرم، از دانشگاه دالهوزی در کانادا و سرپرست اين تحقيق گفت:
"اينطور که ما از اقيانوس ها استفاده می کنيم انگار اميدواريم و فرض کرده ايم که هميشه گونه ديگری برای بهره برداری وجود خواهد داشت تا پس از مصرف کامل موجود آخری ، سراغ آن برويم.
آنچه که ما به آن تاکید می کنیم اين است که شمار ذخاير محدود است؛ ما يک سوم آنها را مصرف کرده ايم، و بقيه را هم مصرف خواهيم کرد."
استيو پالومبی از دانشگاه استانفورد در کاليفرنيا که يکی از دانشمندان اين مطالعه است گفت:
"اگر ما به طور بنيادی شيوه ی مديريت گونه های آبزی را به عنوان يک کل، يعنی اجزای يک اکوسيستم، ا عوض نکنيم در آن صورت اين آخرين قرنی است که شاهد غذای طبيعی دريايی خواهيم بود."
تحقيق انجام شده بسيار گسترده است و شامل دانشمندانی از کشورهای اروپایی و قاره آمريکا می شود و بر چهار نوع کاملا متفاوت از داده ها متکی است.
گزارش های صيد ماهی در درياهای آزاد تصويری حاکی از افول ذخاير ماهی به دست می دهد.
در سال 2003، بيست و نه درصد ذخاير شيلات در درياهای آزاد متلاشی شده بودند، به طوری که ذخاير آنها به کمتر از 10 درصد ميزان برداشت اصلی افت کرده بود.
کشتی های بزرگتر، تورهای بهتر، و فن آوری جديد برای رديابی ماهی باعث افزايش برداشت ناوگان ماهيگيری جهان نشده است - در واقع صيد جهانی در فاصله 1994 تا 2003 به اندازه 13 درصد افت کرده است.
گزارش های ارایه شده از نواحی ساحلی در آمريکای شمالی، اروپا و استراليا همچنين نشان دهنده افت برداشت توام با افت تنوع گونه های دريايی است؛ اين برداشت تنها شامل ماهی نيست بلکه ساير انواع آبزیان و گیاهان دریایی را هم در بر می گيرد.
با اين حال اين مطالعه صدمات وارده به اقيانوس ها را به فعاليت هایی مثل افراط در ماهيگيری، آلودگی يا نابودی زيستگاه ها نسبت نمی دهد؛ بلکه در عوض تصويری ترسيم می کند که نشان دهنده افزايش صدمات به صورت تدريجی و در اثر عوامل گوناگون است.
با اين حال يکی از پيام های تلويحی مهم این مطالعه اين است که بخش های وسيعتری از اقيانوس ها بايد تحت حفاظت قرار گيرد.